W praktyce terapeutycznej dysfunkcje, urazy tkanek miękkich (mięśnie, ścięgna, więzadła, powięzie) należą do najczęstszych problemów zgłaszanych przez pacjentów. Bardzo często zgłaszany ból występuje w miejscu odległym od urazu co utrudnia postawienie prawidłowej diagnozy.
Do najczęściej stosowanych metod leczniczych należą:
1. Techniki Energizacji Mieśni ( Muscle Energy Techniques, MET)
Jest to zbiór metod wykorzystujących wysiłek fizyczny pacjenta na różne sposoby w celu likwidowania zaburzeń w obrębie tkanek miękkich. Można je stosować, gdy zaobserwujemy hipertonię mięśniową, przykurcze pochodzenia mięśniowego oraz łącznotkankowego, spastykę, osłabienie fizjologiczne mięśni, obrzęk miejscowy, zastój żylny, ograniczenie ruchomości stawów wynikających z dysfunkcji tkanek miękkich. Mogą być stosowane zarówno u bardzo chorych pacjentów z ostrymi stanami bólowymi jak również u osób chorych przewlekle np. w chorobach reumatycznych czy osteoporozie.
2. Mięśniowo-Powięziowe Rozluźnianie ( Myofascial Release, MFR)
Restrykcje w obrębie powięzi mogą powodować powstawanie nieprawidłowych napięć, które pociągają struktury kostne w nieprawidłowych kierunkach doprowadzając do kompresji w stawach, powodując ból i dysfunkcję. Struktury nerwowe i naczynia krwionośne mogą być uciskane zaburzając ich funkcję. Skrócenie struktur mięśniowo-powięziowych powoduje ograniczenie długości redukując siłę, możliwości kurczenia i wytrzymałość. Przedstawiona metoda polega na likwidowaniu restrykcji wykorzystując tzw. fenomen rozluźniania. Jest to metoda, w której pacjent jest całkowicie pasywny i nie wykonuje żadnych czynności.
3. Techniki Aktywnego Rozluźniania (ATR)
Technika polega na utrzymaniu stałego nacisku lub zablokowaniu tkanek podczas gdy jednocześnie wykonywane jest rozciąganie tkanki. Istnieją trzy typy technik aktywnego rozluźniania:
- pasywna: terapeuta utrzymuje nacisk na tkankę i sam porusza częścią ciała, którą ma rozluźnić. Forma ta jest bardzo relaksująca i powoduje duże rozluźnienie.
- aktywna: terapeuta aplikuje nacisk a pacjent wykonuje ruch ciała w kierunku rozciągania. Jest ona bardziej intensywna ale czasami lepiej tolerowana przez pacjenta szczególnie w bólu (samokontrola ruchu). Można ją połączyć z oporowaniem ruchu lub technikami energizacji mięśni.
- w pozycji obciążenia stawu: jest bardzo efektywna w przywracaniu pełnej funkcji tkanek np. u sportowców. Powinna być wykonywana na końcu procesu leczenia.
4. Pozycyjne Rozluźnianie ( Positional Release, PR)
Jest to metoda opracowana w latach 60-tych przez osteopatę Jonesa, który zaobserwował, że ułożenie stawu w pozycji maksymalnego rozluźnienia i utrzymanie tej pozycji przez 20-120 sekund powoduje radykalną poprawę zakresu ruchu stawu oraz zmniejszenie jego dolegliwości bólowych. Jones uważa, że ułożenie stawu w kierunku, gdzie zmniejsza się napięcie mięśniowe powoduje odruchowe rozluźnienie mięśni hipertonicznych w wyniku zmniejszenia stymulacji nocyceptywnej a poprzez to zmianę aktywności receptorów wrzecionek mięśniowych oraz poprawę ukrwienia ischemicznych i hipertonicznych mięśni. Terapeuta wyszukuje najbardziej wrażliwy punktu i monitorując palcem układa ciało pacjenta w pozycji, aby punkt ten zniknął lub się zmniejszył do 2 w skali 0-10. Następnie utrzymuje tą pozycję 90 sekund. | 
