Pochodną klasycznej osteopatii jest powstała w latach 30-tych naszego wieku nowa metoda terapeutyczna – osteopatia czaszkowa czyli terapia kranio-sakralna.
Osteopata Sutherland dotykając zarówno głowy pacjentów jak i swoją własną stwierdził, że czaszki rzeczywiście zmniejszają i zwiększają swe zewnętrzne rozmiary w regularnych odstępach czasowych niezsynchronizowanych z rytmem oddechowym. Kontynuatorem tej koncepcji był amerykański lekarz – osteopata John Upledger, który zaobserwował podczas operacji neurochirurgicznych niezgodną ani z tętnem ani z rytmem oddechowym pulsację opon mózgowych. Związane jest to z rytmem produkcji i absorpcji płynu mózgowo-rdzeniowego. Badania czaszki ludzkiej wykazały, że w czasie takiego cyklu obwód jej zmienia się w zakresie ok. 3 mm, natomiast w pojedynczych szwach czaszkowych amplituda ruchów wynosi ok. 0,5–0,8 mm.
Fazę cyklu, w której tempo produkcji płynu mózgowo-rdzeniowego przewyższa szybkość jego wchłaniania nazywamy fleksją lub zgięciem, natomiast proces odwrotny - ekstensją czyli wyprostem. Mówimy tu o wzajemnym ruchu kości klinowej i potylicznej względem siebie. Rytm produkcji i absorpcji płynu mózgowo-rdzeniowego przebiega z częstotliwością 6 – 10 cykli/minutę. Podczas gorączki lub u dzieci nadpobudliwych rytm ten może się zwiększyć do 20 – 40 cykli/minutę, natomiast u osób chorych, wyczerpanych - spaść może do 3–4 cykli/minutę. Poprzez odpowiednie ułożenie rąk na ciele pacjenta możemy wyczuć rytm kranio-sakralny i wpłynąć na jego zwolnienie lub przyśpieszenie czyli na jego normalizację.
Ważną rolę w tej terapii odgrywają powięzie – sieć krzyżujących się na różnych poziomach ciała cienkich i śliskich błon łącznotkankowych otaczających mięśnie lub grupy mięśni, a zatem mających znaczenie zarówno dla kształtu mięśni jak i ich wzajemnej przesuwalności względem siebie . Powięzie splecione są ze sobą w sposób budzący podziw np.: powięź otaczająca serce łączy się z powięzią wokół płuc, naczyń krwionośnych, najbliższych żeber i mięśni, a pośrednio także z organami wewnętrznymi. Do tego systemu zaliczamy również więzadła , które wraz z powięziami tworzą łańcuch biokinematyczny, co sprawia, że podrażnienie w obrębie stopy może być przekazane przez cały system powięzi mięśniowych kończyny dolnej, grzbietu i szyi aż do głowy i stać się przyczyną bólów głowy.
W czasie terapii (jeden zabieg trwa 1-1,5 godziny) mogą występować następujące odczucia u pacjenta:
- pulsowanie, mrowienie, drętwienie, pieczenie
- skurcze mięśni (niekiedy bardzo silne) z drżeniem kończyn
- uczucie intensywnego ciepła lub zimna
- „kiwanie się", zawroty głowy, szumy w uszach, mroczki przed oczami
- zaśnięcie lub senność w czasie zabiegu (bardzo często)
- wyzwolenie się silnych emocji (krzyk, płacz, łzawienie).
Zabieg rozpoczyna się od rozluźnienia struktur poprzecznych czyli powięzi w obrębie miednicy, przepony, górnego otworu klatki piersiowej i kości gnykowej. Następnie rozluźnia się struktury pionowe czyli stawy krzyżowo-biodrowe, połączenie lędźwiowo-krzyżowe i szczytowo-potyliczne. Końcowym etapem jest rozluźnienie opony twardej rdzenia kręgowego i mózgu. Na pełną terapię składa się cykl zabiegów od 3 do 10. Zabiegi powinny być wykonywane w odstępach 3 – 5-dniowych aż do całkowitego rozluźnienia powięzi i uregulowania rytmu kranio-sakralnego.
Wskazania do zabiegu:
- Zespoły bólowe: bóle głowy, migreny, bóle pleców, stawów kończyn.
- Zespoły neurologiczne: mrowienia i cierpnięcia kończyn, rwa kulszowa, udowa, ramienna
- Zespoły o charakterze psychicznym: zaburzenia koncentracji, trudności w uczeniu się, zaburzenia snu, nerwice, ogólne złe samopoczucie bez konkretnych przyczyn, nadmierna ruchliwość dzieci i dorosłych.
- Normalizacja napięcia mięśniowego (obniżanie spastyczności).
- Koordynacja pracy układów nerwowego, powięziowego i mięśniowego. | 
